EGUANAฟ้าประทาน View my profile

Farewell My Concubine

posted on 15 Jan 2014 06:26 by eguana
วันนี้ได้มีโอกาสดูหนังเรื่อง Farewell My Concubine ค่ะ ขอเขียนถึงสักหน่อย
 
กิ้งก่าได้ดูเวอร์ชั่นเสียงในฟิลม์ซับอังกฤษทั้งที่ไม่แตกฉานภาษาอังกฤษ ภาพก็รายละเอียดต่ำระดับแผ่นvcdเก่าเก็บขาดความคมชัด เป็นองค์ประกอบที่ไม่ชวนงดงามในการรับสารจากหนังเพื่อมาเขียนรีวิวหนังจริง ๆ /ฮา เอาล่ะ ตามประสาตัวเอง หลังจากดูหนังจบก็ไปขุดหาบทความหรือบทวิจารณ์ต่าง ๆ ภาษาไทยในgoogleอ่าน บางแหล่งที่เน้นทำการบ้านประวัติศาสตร์ก็จะแจกแจงการเมืองและสังคมจีนในแต่ละช่วงของหนังอย่างกระจ่าง ส่วนกิ้งก่าก็ตามสไตล์ตัวเอง ขอเน้นพูดถึงตัวละครเรื่องลักษณะนิสัยและบุคลิกที่ถักทอไปถึงชะตากรรมของตัวบุคคล
 
 
ตัวเอกของเรื่อง นำแสดงโดยเลสลี่ จาง ดาราชายในบทชายแต่งงิ้วหญิง
 
ตัวเด่นของหนังคือ รับบทโดนเลสลี่ จางที่สวยมากจนต้องหยุดภาพนิ่งเพื่อชมและทอดถอนใจกับความงามเขา โดยเฉพาะฉากตอนเขาแต่งหน้าเป็นงิ้วหญิง บทวิจารณ์หนังส่วนใหญ่ก็พูดถึงตัวละครนี้เป็นหลัก ในที่นี้กิ้งก่าขอพูดถึงตามแง่มุมมองของตัวเองค่ะ
 
 
 
ความงามของศิลปะการแต่งหน้างิ้ว ที่กิ้งก่าประทับใจเพราะเขาเป็นชายด้วยล่ะมั้ง ? 
 
หลายแหล่ง(ซึ่งอาจรวมถึงความเห็นจากผู้สร้างหนังเรื่องนี้)กล่าวว่าตัวเอกมีความสับสนทางเพศตลอดเรื่อง เป็นนักแสดงงิ้วที่ไม่อาจแยกการแสดงออกจากโลกความจริง มุมนี้กิ้งก่ามีความคิดต่าง  กิ้งก่าคิดว่าตัวเอกคือตัวละครที่มองเห็นโลกความจริงอย่างถ่องแท้และก้าวข้ามโลกนั้นไปอีกขั้นหนึ่งด้วยความตั้งใจและพอใจของตัวเอง เหตุการณ์ที่ทำให้เขารู้จักความจริงของโลกและสร้างตัวตนเขาขึ้นมามี 3 ครั้ง คือ
 
เหตุการณ์ครั้งที่ 1 ตัวเอกตอนเด็กถูกแม่ที่เป็นโสเภณีพามาส่ง(หรือเรียกว่าทิ้ง ?)ที่โรงงิ้ว เพื่อให้ตัวเอกต้องอยู่โรงงิ้วให้ได้เธอเสนอตัวออเซาะครูงิ้วตามประสาโสเภณีไปถึงกระทั่งเอาอีโต้ตัดนิ้วที่ 11 ที่เกินมาของตัวเอกลูกตัวเองสด ๆ (เพราะครูงิ้วไม่รับเด็กที่พิการนิ้วเกินออกมา)
 
สิ่งที่กิ้งก่าทำความเข้าใจกับความรู้สึกของสองตัวละคร

1. ตัวเอก ณ อายุขนาดนั้นเขายังเป็นเด็กที่ไม่เคยพ้นจากอกแม่ เป็นวัยที่ไม่มีความสงสัยในตัวแม่และพึ่งพาแม่เหมือนลูกนกพึ่งพาแม่นกอย่างเต็มที่ แล้ววันนึงแม่คนนั้นตัดนิ้วเขาสด ๆ พาเขาไปส่ง(หรือทิ้ง ?)ที่โรงงิ้ว หายจากไปเหมือนสายลมแล้วไม่เคยกลับมาพบกันอีกเลย (?) ฉากที่ดีคือเมื่อถูกตัดนิ้ว ตัวเอกวัยเด็กยืนนิ่งมองแผลตัวเองอยู่พักใหญ่ ๆ อึดใจต่อมา เขาวิ่งหนีแม่เหมือนแม่เป็นคนร้าย หนีเหมือนเป็นสัตว์เล็กบาดเจ็บเสียขวัญ แม้หลังจากนั้นแม่แสดงความอ่อนโยนครั้งสุดท้ายด้วยการมอบผ้าคลุมห่มบ่าให้ แต่ก็ไม่เพียงพอที่จะสื่อให้เขารู้สึกถึงความหมายที่ดีอะไร ฉากที่เขาเข้าโรงนอนด้วยอาการสงบนิ่งแล้วเผาผ้าคลุมที่เป็นของดูต่างหน้าและความอ่อนโยนทางรูปธรรมของแม่เพียงชิ้นเดียวต่อหน้าเด็ก ๆ ด้วยกัน หนังทำให้กิ้งก่ารู้สึกว่าเขาตั้งจิตใจตัวเอง ณ ตอนนั้นว่าต่อจากนี้นี่คือโลกที่เขาไม่มีแม่อีกต่อไป 
 
2. แม่ของตัวเอก หากคิดว่าเธอคือโสเภณีและบางทีอาจเลี้ยงดูตัวเอกมาโดยไม่มีพ่อของเด็ก เธออาจมีความจำเป็นหรือความลำบากในการเลี้ยงดูลูกตามบริบทโสเภณียุคนั้น อาจคิ